Gevlucht voor de oorlog, opweg naar haar liefde.

Snel haar belangrijkste spullen gepakt, USB stick met foto herinneringen, een zilver armbandje wat ze ooit kreeg als erfenis van oma, snel wat kleren in het koffer... Het lucht alarm loeit en loeit ! Bominslagen in de verte, ze komen dichterbij en dichterbij ! Een kus voor mama een kus voor papa... Een dikke knuffel en kus voor zoonlief "ik hou van jullie" vol emotie, adrenaline en zoemende oren van bombardementen en luidende sirenes haasten naar de trein... In gedachten spoken zoveel gedachten rond ! "Ga ik het halen ? Wordt onze trein niet gebombardeerd ? Zie ik ooit mijn zoon, ouders of mijn geliefde ?" Eenmaal in de trein... De trein bom vol er paste eigelijk niemand meer bij maar mensen blijven proppen, niemand wil achterblijven in deze ellende ! Dik 16uur staan schouder aan schouder in een propvolle trein zonder verlichting... De vijandelijke drones kunnen anders te snel de trein traceren. Mensen met hun huisdieren, kinderen zonder ouders... Het is gaos ! Bek en bek af is iedereen maar door gaan, opgeven is geen optie ! Eindelijk aangekomen in Warschau stonden er Poolse mensen die haar en mede reizigers opvingen met een kommetje warme soup. Vanaf dit moment is er een nachtmerrie en een posttraumatische stressstoornis geboren, zwetend wakker worden elke nacht. Als fotograaf heb ik geprobeerd dit verhaal te verbeelden, vol emotie en liefde.