Jean Pierre François Lamorinière, Peat bog in the Kempen, 1865

by Atelier Liesjes

"Een wijde veenvlakte strekt zich uit tot aan een vervaagde horizon. In het midden rechts staan twee oude, kromme eiken op een lichte verhoging; hun kronen zijn breed en onregelmatig, de stammen dooraderd en met mos begroeid. De grond is een mozaïek van roestbruin, umber en grijsgroen, met hier en daar een lichte zandplek. Links vooraan ligt een ondiepe plas waarin het licht van de lucht blijft hangen; op de kant en in het water staan vier grauwe reigers, roerloos, met hun lange halzen rechtop. Boven de vlakte spant zich een hoge lucht vol roomwitte en grijsbruine wolken, die tegen de avond lichter wordt. Aan de horizon zijn nauwelijks bomen te zien; The landscape dissolves into a misty streak. It is an empty, silent landscape, and it is precisely that emptiness that is the subject. Lamorinière painted the heath with short, dry brushstrokes, almost like a quilt of paint, and depicted the oaks as dark, almost black shapes against the sky. The colour scheme is warm and muted: sepia, ochre, dull green and ivory white, with a hint of pink in the clouds. The herons, standing in various poses at the water’s edge, lend the scene the air of a stilled theatre: animals waiting, a day drawing to a close. The clouds are painted with long, horizontal strokes and appear to be drifting slowly to the left. The painter (Antwerp 1828 – Antwerp 1911) frequently visited the heaths and moors of the Kempen region, producing dozens of studies there. He was regarded as one of the finest connoisseurs of that landscape in his time and exhibited his work at the Belgian salons. He loved the simplicity of this terrain: few trees, plenty of sky, the occasional pool of water. A vast, melancholic work that fills a room with space and air